Μεταίχμιο

Υπάρχει μια μορφή επικοινωνίας με τα συναισθήματα και τις εικόνες. Αυτό εισπράττεις από την πρώτη σου ματιά στις φωτογραφίες της Μαρίλης και ταυτόχρονα κάτι σε τραβάει να εξετάσεις τις λεπτομέρειες της κάθε εικόνας

Βλέποντας τες, σχεδόν μπορείς ν’ ακούσεις ψιθύρους και αναπνοές, το χτύπημα της πόρτας κάπου στο βάθος, το τρίξιμο του πατώματος, το κελάδημα αόρατων πουλιών από τον κήπο.

Αυτό είναι το συναισθηματικό κλειδί που μας δίνει η Μαρίλη για να προσεγγίσουμε το χρόνο που κατάφερε ν’ αποτυπώσει μιας και αυτός είναι ενιαίος και αδιαίρετος όπως λέει το ποίημα Ζωή Ζωή ο Αρ. Ταρκόφσκι. ένα τραπέζι για προπάππο και εγγονό… Η Μαρίλη χρησιμοποιεί το παρελθόν για να κρυφοκοιτάξει στον καθρέπτη το μέλλον. Βρίσκει τρόπο να δει τα ίχνη του μέλλοντος στο παρελθόν.

Ο χρόνος είναι γι’ αυτή αντικειμενική και ποιητική έννοια.

Αντικειμενικός γιατί ακολουθεί γραμμική αύξηση και συγκεκριμένη κατεύθυνση, ποιητικός γιατί περιέχει προσωπικά συναισθήματα και αναμετρήσεις.

Η αντικειμενικότητα του χρόνου εμφανίζεται μέσα από τα μετωπικά κάδρα που περιέχουν εσωτερικούς χώρους με διάφορα αντικείμενα. Αυτός ο χρόνος μοιάζει να κυλάει ρυθμικά και ανεμπόδιστα από τη μία φωτογραφία στην άλλη.

Η ποιητικότητα του χρόνου ταυτίζεται με το φως που διαπερνάει τα πάντα σ’ όλες τις κατευθύνσεις. Αυτός ο χρόνος μας επιτρέπει να αισθανθούμε την στιγμή , να εκτιμήσουμε την μοναδικότητα της, την διαχρονική της αξία.

Για την Μαρίλη, η συνεργασία με το φως είναι το κύριο εργαλείο στο να καταγράφει τους διαλόγους ανάμεσα στυς διαφορετικούς κόσμους που είναι πάντα παρόντες σ’ αυτή εργασία.

Διάλογος ανάμεσα σ’ αντιθέσεις που μπορείς να δεις παρελθόν και μέλλον, παιδικό και ενήλικο, παλαιό και σύγχρονο, τεχνητό και φυσικό.

Εξετάζοντας τις λεπτομέρειες και χάριν στο εσωτερικό βάθος και την ένταση της δουλειάς επιτρέπει στον κάθε θεατή να προχωρήσει σ’ ένα δρόμο αναζήτησης και περισυλλογής.

Αλεξέϊ Κυρίλλωφ
Ζωγράφος - Αρχιτέκτονας